69
برخیز که رفت موسم دی
از جام رخت مرا چشان می
زان پیش که از عطش شوم طی
ای مطرب جان چو نائی مست
برگو غم عشق از دم نی
ساقی ز شراب ، کن خرابم
بریان ز دل کباب تا کی
ای ساقی جان به جان مستان
برخیز که رفت موسم دی
بنمای رخی که دین و دل را
سازیم فدا چو حاتم طی
یک جرعه بده ز جام عشقت
تا طعنه زنیم برجم و کی
ای سرو ، خرام در گلستان
تا سایه صفت دویم از پی
شمس رخ تو اگر درآید
چون ذره شویم محو و لا شئی
محو است « کمال » در جمالت
آن سان که به بحر بیکران فی