103
غزل شمارهٔ ۱۷۸۶
شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش
که موی چینی آنسوی سحر برده ست شبگیرش
غبار دل به تاراج تپشهای نفس دادم
صدایی داشت این دیوانه در آغوش زنجیرش
چه امکانست نومیدی شهید تیغ الفت را
چوگل دامان قاتل می دمد خون زمینگیرش
نگارستان بیرنگی جمالی در نظر دارم
که مینای پری دارد سفال رنگ تصویرش
سیهکاری نمی ماند نهان درکسوت پیری
به رنگ مو که رسوایی ست وقف کاسهٔ شیرش
نم تهمت چه امکانست بر صیاد ما بستن.
که با آب گهر شسته ست حیرت خون نخجیرش
علاجی نیست جرم غفلت آیینهٔ ما را
مگر حیرت شود فردا شفاعت خواه تقصیرش
نه حرف رنگ می دانم نه سطر جلوه می خوانم
کتابی در نظر دارم که حیرانی ست تفسیرش
نگاهش تا سر مژگان به چندین ناز می آید
به این تمکین چه امکانست از دل بگذرد تیرش
جهان کیمیا تاثیر استعداد می خواهد
چو تخمت قابل افتد هرکف خاکی ست اکسیرش
به این طاقت سرا تا چند مغرورت کند غفلت
نفس دارد بنایی کز هوا کردند تعمیرش
به چندین ناله یکدل محرم رازم نشد بیدل
خوشا آهی که از آیینه هم بردند تاثیرش