شعرگرام - پایگاه شعر و ادب پارسی
رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷
مولوی
مولوی( رباعیات )
210

رباعی شمارهٔ ۱۷۰۷

ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی