123
غزل شمارهٔ ۲۱۳۷
به هوس چون پر طاووس چمنها دارم
داغ صد رنگ خیالم چقدر بیکارم
بلبل من به نفس شور بهاری دارد
می توان غنچه صفت چیدگل از منقارم
معنی موی میان تو خیالم نشکافت
عمرها شد چو صدا درگره این تارم
قید احباب به راهم نکشد دام فریب
خار پا تیزتر از شعله کشد رفتارم
ناله ها گرد پرافشانی اجزای منند
تا بدانی که ز هستی چقدر بیزارم
جسم خاکی گره رشته پروازم نیست
ناله ای صرف نیستان تأمل دارم
عدم آماده تر ازکاغذ آتش زده ام
شرری چند به خاکستر خود می بارم
سوختن چون پر پروانه ام انجام وفاست
بر رگ شمع تنیده است نفس زنارم
موی چینی به توانایی من می خندد
چه خیالست به این ضعف صدا بردارم
چند چون شمع عرق ریز نمو باید پست
کاش این برق حیا آب کند یکبارم
از تنک مایگی طاقت اظهار مپرس
اشکم اما نفتاده ست به مژگان کارم
بیدل از حادثه کارم به تپیدن نکشد
موج رنگم نرسانید شکست آزارم