شعرگرام - پایگاه شعر و ادب پارسی
رباعی شمارهٔ ۳۳۱
انوری
انوری( رباعیات )
102

رباعی شمارهٔ ۳۳۱

چون پای همی تحفه برد هر جایم
وز پای به پای آمدنی می آیم
دستم شکند فلک من این را شایم
آری چو گزیز نیست باری پایم